SP en de democratie

    4
    684

    Leestijd: 4 minuten.

    De SP heeft een gecompliceerde verhouding met de democratie. Het is een familiebedrijf waarvan de leiding over is gegaan van vader op dochter. Kadaverdiscipline moet de trouw aan de partijlijn afdwingen. En wie toch de luxe van een eigen mening er op na wil houden wacht verkettering. Misschien niet verwonderlijk voor een partij die ooit in de Chinese massamoordenaar Mao Zedong een groot inspirator zag.

    En nu hebben de socialisten moeite afstand te nemen van de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro. En je vraagt je af waarom. De dictator is een tiran volgens het boekje. Van een potentieel steenrijk land, met de grootste olievoorraden ter wereld, heeft hij een puinhoop gemaakt. De inflatie is adembenemend, de infrastructuur staat op instorten net als de gezondheidszorg en de voedselvoorziening. Naar schatting drie miljoen Venezolanen hebben de benen genomen naar de buurlanden.

    De president is ook corrupt tot in de haarwortels net als zijn trawanten in het leger dat hem aan de macht houdt. Dissidenten worden opgesloten, gemarteld en vermoord. Er is een tekort aan alles behalve aan het traangas dat tegen de demonstranten wordt ingezet.

    Toen het land nog bestierd werd door wijlen Hugo Chavez was Venezuela voor veel linkse figuren het zoveelste lichtende baken. Chavez kwam inderdaad op voor de armen, zette een redelijk functionerende gezondheidszorg op en zorgde voor een draaglijk bestaansminimum. Op die successen heeft hij lang kunnen teren. Chavez werd ook internationaal een icoon. Socialisme was dus toch geen onmogelijke droom. Het hoefde klaarblijkelijk niet automatisch te ontaarden in een totalitaire nachtmerrie.

    Het bleek weer eens te mooi om waar te kunnen zijn. Chavez legde ook de fundamenten van de huidige politiestaat. En verkiezingen waren prachtig maar alleen als de winnaar van te voren vast stond. De democratie mocht de opmars van het Chavisme niet ophouden. Niettemin, Chavez ging nog net met het voordeel van de twijfel zijn graf in. Maar onder Maduro ging het in alle opzichten in rap tempo bergafwaarts.

    Desondanks of misschien wel juist daarom kon hij tegen de klippen op blijven rekenen op de steun van de linkse internationale in het westen. De Britse Labourleider Jeremy Corbyn bleef lang een fan, de Duitse Linke ook en in de polder dus de SP. En zelfs nu hebben ze grote moeite om een woord van kritiek op de dictator en op wat hij heeft aangericht over de lippen te persen.

    SP-Tweede Kamerlid Sadet Karabulut liet de wereld per tweet weten dat de ‘problemen in Venezuela immens zijn en de kritiek op Maduro terecht. Maar dat rechtvaardigt een coup(poging) niet. Tenminste, als je kiest voor democratie. De minister (Blok van buitenlandse zaken, red) moet afstand nemen van Trump, inzetten op diplomatie, bemiddeling, hulp, opvang en het voorkomen van geweld’. Tsja.

    De gotspe zit ‘m natuurlijk in dat ‘als je kiest voor democratie’ en het gelijk stellen van het democratisch protest met een ‘coup(poging)’. Alsof Maduro een democraat in hart en nieren zou zijn die weliswaar fouten heeft gemaakt maar toch het rechtmatige staatshoofd is. En alsof het protest niets anders is dan een door Washington geregisseerde operatie. Want dat is de gebruikelijke reflex van links als een (voormalige) held er een potje van heeft gemaakt en van zijn voetstuk valt. Daar moet het Witte Huis achter zitten. Kan niet anders.

    Met haar steun aan Maduro verkeren Karabulut en de SP in fijn hoogwaardig gezelschap. Met de Sterke Mannen Vladimir Poetin (Rusland), Recep Tayyip Erdogan (Turkije), Xi Jinping (China) en Matteo Salvini (de extreem-rechtse Italiaanse minister van binnenlandse zaken). En Corbyn natuurlijk, er altijd als de kippen bij om dubieuze regimes en bewegingen te verdedigen. Als ze maar met het rode vaandel zwaaien.

    Die steun valt alleen maar te verklaren uit een partijcultuur die hoe je ook je best doet niet democratisch genoemd kan worden. Dat blijkt onder veel meer uit de omgang met lokale en provinciale SP-bestuurders die het mandaat van de kiezers zwaarder lieten wegen dan de oekazes uit de partijcentrale in Oss.

    Maar het meest frappante recente voorbeeld is de ‘verkiezing’ van Lilian Marijnissen tot fractievoorzitter na het roemloze tijdperk Emile Roemer. De fractie werd min of meer voor het blok gezet. Omdat het toch een beetje slordig staat om de onervaren dochter van potentaat Jan gewoon maar te benoemen, organiseerde de partijtop snel een verkiezing. En in die poppenkast speelde Karabulut geen glansrol. Ze liet zich gebruiken om als de uiteraard kansloze tegenkandidaat aan te treden.

    De rest van de fractie en de partij accepteerde het als de gewoonste zaak van de wereld. Er klonken geen protesten, fractieleden die anders meteen bij elk echt of vermeend onrecht de barricades op willen, hielden zich gedeisd. En erop aangesproken verdedigden partijleden vol overtuiging deze in elke andere partij onmogelijke gang van zaken.

    Dat was misschien nog wel het meest verbijsterende. Die anti-democratische partijcultuur is kennelijk zo diepgeworteld dat het de meeste leden niet eens meer opvalt. De meeste buitenstaanders zal het waarschijnlijk een zorg zijn. De SP is nog steeds geen potentiële, laat staan serieuze regeringspartij, dus ze doen maar. En van tijd tot bewijzen ze ook waarom, zoals nu weer met het verdedigen van een met bloed besmeurde tiran.

    4 REACTIES

    1. Beetje late reactie/rectificatie:
      Salvini steunt Maduro niet, dat is de linkse 5-sterrenbeweging in de regering, zie citaat uit de HLN van 5 februari (https://www.hln.be/nieuws/buitenland/italie-weigert-venezolaanse-oppositieleider-guaido-te-erkennen-als-president~aa8cb2a6/)

      “Eerder maandag blokkeerde Rome nog een EU-verklaring over de erkenning van Guaido als interim-president, omdat hierover onenigheid bestaat binnen de Italiaanse coalitieregering. De Vijfsterrenbeweging vreest dat een gedwongen vertrek van Maduro kan leiden tot een chaotische situatie zoals in Libië, Afghanistan of Irak. De extreemrechtse Liga wil echter graag dat Maduro vertrekt.”

    2. De aftredende voorzitter van de VVD in de Eerste Kamer wist te melden dat er zaken buiten de Tweede Kamer bedisseld worden en dus niet in de Tweede Kamer. Over democratie gesproken. Verder is het bekend dat klokkenluiders niet gewenst zijn. En maar jammeren dat Thierry Baudet en GroteSterkeLeider het zo goed doen. En maar beweren dat politici sinds Ien Dales integer zijn en ons, het volk, het hele en eerlijke verhaal vertellen. Zo lang in dit land klokkenluiders aangevallen mogen worden, kapot gemaakt, betekent dat mensen die een heuse bedreiging vormen voor machthebbers, de machthebbers alle ruime krijgen om de aanval te in te zetten. We leven in een democratische rechtstaat, maar als je weinig geld hebt dan wordt het je wel erg moeilijk gemaakt om je te kunnen verdedigen. Machthebbers bepalen de regels zowel juridisch als moreel. Op onze democratische rechtsstaat valt heus wel het een en ander af te dingen.

    3. @ Bert van der Meer 7 februari 2019 at 23:38
      U ziet het wat mij betreft te negatief. Die gekozen dictatoren zijn gekozen in dubieuze verkiezingen die of regelrecht gemanipuleerd zijn, of waar dubieuze campagnes gevoerd zijn. Democratieën gaan niet langzaam maar zeker over in dictaturen, als dat tenminste is wat u aannemelijk wilt maken.
      Ook wat betreft Trump vind ik, dat hij zich slechts met veel moeite overeind kan houden, juist omdat Amerika een democratie is. Ik ben heel negatief over Trump, maar heb alle vertrouwen in het democratische proces daar. dat de mensen weer tot bezinning zal brengen. Dat geldt ook voor ons eigen land.

    4. Mij valt op dat de dictatoren die genoemd worden oorspronkelijk democratisch gekozen zijn. Het zal toch niet zo zijn dat republieken uiteindelijk allemaal dictaturen worden. Venezuela, Rusland en Turkije zijn democratische republieken geweest, zij het soms van korte duur. En de V.S. is als men niet oppast hard op weg om een dictatuur te worden onder de koppige en genadeloze Trump.
      Ik hoop dat Nederland nog lang een koninkrijk blijft, want anders wordt ons land uiteindelijk misschien ook wel een dictatuur.
      Premier Rutte wordt uiteindelijk ook in het zadel gehouden door een feitelijke minderheid van het Nederlandse volk. Net zoals de zogenaamd “democratisch gekozen” dictatoren.

    Comments are closed.