SP raakt miljoeneninkomsten kwijt

    1
    650

    Leestijd: 2 minuten.

    Aan het slechte nieuws voor de SP lijkt maar geen einde te komen. Eerst die tegenvallende verkiezingsuitslag op 15 maart (van 15 naar 14 zetels). Toen dat nare boek van ex-Kamerlid Sharon Gesthuizen (‘Jan Marijnissen was een dictator’). Vervolgens die vervelende kwestie met lokale afdelingen die niet aan de gemeenteraadsverkiezingen mogen meedoen omdat ze te weinig activistisch zouden zijn. En nu dit weer. Minister Ronald Plasterk (Binnenlandse Zaken) heeft definitief een einde gemaakt aan de afdrachtsregeling van de partij, melden de media. Hij heeft gemeenteraden en provincies opgedragen de vergoeding voor raads- of statenleden voortaan rechtstreeks aan hun over te maken, in plaats van het geld in de partijkas te storten. Met Tweede en Eerste Kamer zal hij ongetwijfeld dezelfde afspraak maken, als hij dat al niet gedaan heeft.

    Voor de financiën van de SP betekent dat een zeer gevoelige klap. De partij ontving tot dusver alle vergoedingen die haar afgevaardigden verdienen voor hun werk als volksvertegenwoordiger, waardoor ze een van de rijkste partijen van Nederland is. Als salaris kregen die afgevaardigden uit de partijkas een veel lager bedrag. Op deze manier wil de SP de  inkomensongelijkheid in Nederland tegengaan. Wat ze precies doet met de miljoenen die ze overhoudt, is niet bekend, maar ongetwijfeld iets heel goeds.

    De SP is dan ook woedend op Plasterk. Kamerlid Ronald van Raak sprak eerder van een ‘politieke pesterij’ van de PvdA-minister ‘in zijn nadagen’. Volgens Van Raak is er niets mis met de afdrachtsregeling, die immers een vrijwillige afspraak betreft. Bovendien heeft ook een aantal andere partijen zo’n regeling, aldus Van Raak.

    Dat laatste is een beetje gejokt. Het klopt dat ook onder meer PvdA- en GroenLinks-afgevaardigden een deeltje van hun inkomen aan hun partij afstaan, maar dat wordt niet door de overheid rechtstreeks overgemaakt. Het gaat daarbij om trouwens om veel kleinere bedragen.

    Dat de afdrachtsregeling van de SP helemaal vrijwillig tot stand komt, is ook niet waar. In het verleden zijn er diverse  conflicten geweest met verkozenen uit de partij die er niet meer aan mee wilde werken. Het bekendste voorbeeld is wel Kamerlid Ali Lazrak, die in 2004 uit de fractie stapte na een hevige aanvaring met partijleider Jan Marijnissen over de verplichte afdracht. Lazrak begon voor zichzelf en ontpopte zich daarbij inderdaad als een zakkenvuller: hij kwam zelden opdagen bij debatten, maar streek wel iedere maand het royale bedrag op waarop Kamerleden recht hebben. Maar ook na de kwestie-Lazrak hebben SP’ers pogingen ondernomen om de afdrachtsregeling te versoepelen of af te schaffen.

    Overigens heeft Plasterk weinig andere keus dan het aanpakken van de afdrachtsregeling. In februari bepaalde een rechter in de gemeente Noordoostpolder dat deze constructie in strijd is met de grondwet. Daarin staat immers dat afgevaardigden zonder ‘last’ (financieel of anderszins) hun werk moeten kunnen doen.

    1 REACTIE

    1. Deze afdrachtregeling zorgde ervoor dat de SP onafhankelijk van giften uit het bedrijfsleven kon opereren. Niets te maken met lobbyisten van de tabaksindustrie, auto-industrie, voedselgiganten of erger nog… wapenindustrie!
      Toen bleek dat Europarlementariër Hans van Baalen recordhouder was in contacten onderhouden met de tabakslobbyisten, deed hij alsof hij zeer democratisch bezig was: ‘Ik laat me niet voorschrijven met wie ik mag praten of niet!’ Het werd geen rel. Niemand vroeg wat hij dan wel zo regelmatig te bespreken had met de tabakslobbyisten! Foute boel, dunkt me.
      De SP houdt ook de bedragen voor het lidmaatschap laag omdat het laagdrempelig moet zijn om mee te kunnen praten en te kunnen beslissen. Ook hierin is de SP erg sociaal.
      En tenslotte zorgde de afdrachtregeling er ook nog voor dat SP-politici nooit zoveel verdiende, dat er afstand tussen hen en de kiezers ontstond. Zo sprak ik een keer een GL’er die zijn schouders ophaalde toen thuiszorgmedewerksters 20% loon moesten inleveren. Hij stelde dat men ‘dan maar niet vijf keer per jaar op vakantie moest gaan!’
      Ik ben toen uit mijn slof geschoten. Ik ken namelijk thuiszorgmedewerksters (huishoudelijke zorg) die na een werkdag nog gaan schoonmaken in scholen of vóór de werkdag groente snijden om hun inkomsten aan te vullen. Dit om de huur, zorg en de kosten voor de kinderen te kunnen betalen!
      Kortom, dit verlies is vooral een verlies voor de democratie want als de raadsleden, wethouders nou niet meer aan de afdrachtregeling voldoen, ontkomt ook de SP niet aan het aannemen van giften uit het bedrijfsleven. En het bedrijfsleven doet dit echt niet uit liefde voor een partij. Voor wat hoort wat…

    Comments are closed.