Tekenen bij het kruisje is voorbij

    2
    369

    Leestijd: 4 minuten.

    Vanavond is het dan zo ver, het Verenigd Koninkrijk treedt uit de Europese Unie. Boris heeft geflikt wat Theresa May niet kon. In feite verandert er nog niet veel in de dagelijkse praktijk, de douaneunie blijft voorlopig in stand, dus het handelsverkeer gaat door.

    De Britten zitten echter niet meer aan tafel in Brussel, waar toch het gezamenlijke Europese beleid wordt bekokstoofd. Ondertussen worden onderhandelingen gestart tussen de Britten en Brussel over een nieuw handelsakkoord. Daar staat tot het eind van het jaar voor, maar dat lijkt wel erg optimistisch.

    Boris Johnson wil natuurlijk het liefst een soort vrijstaat worden aan de rand van de EU waar alles mogelijk is, leuk om economisch aantrekkelijker te worden dan het vasteland. De EU ziet daar natuurlijk helemaal niets in en wil zo dicht mogelijk bij de huidige status quo blijven.

    Als Boris binnen een jaar een handelsakkoord wil, zal hij niet veel kunnen veranderen. Zo niet gaat de zaak aanslepen en over een jaar zou er dan wel degelijk een ‘harde’ Brexit optreden, alle handelslijnen worden doorgesneden en de Britten moeten het maar uitzoeken. Gaat natuurlijk niet gebeuren, er komt uitstel op uitstel en de onderhandelingen blijven lekker aanslepen. Ondertussen blijft de douaneunie in stand en verandert er voor de Britten op economisch gebied niks. Ondertussen zijn ze qua wetgeving en vreemdelingenbeleid wel ‘baas in eigen huis’, de slogan waar alles mee is begonnen, ‘take back control’.

    Natuurlijk is er de helpende hand van de Amerikaanse president Donald Trump, die wil graag en snel een handelsakkoord met de Britten sluiten. Maar die zit in een verkiezingsjaar en ‘America first’ is tenslotte ‘America first’. Boris kan zijn akkoord wel krijgen, maar natuurlijk springen de Amerikanen daar het beste uit. En dan hebben de Britten nog een troefkaart die de rest van de Europese landen niet hebben, het oude koloniale verleden. Het Commonwealth is dan wel niet meer wat het geweest is, de handelscontacten zijn er nog steeds. En dan de grens met Ierland, dat wordt een heerlijk smokkelnest van de oude stempel.

    Kortom, de Britten zullen niet verhongeren, het zal eerst moeilijk zijn en langzaam verbeteren. Wellicht wordt het niveau van de huidige economische situatie het komende decennium niet gehaald, de Britten hebben een ‘stiff upperlip’ en zullen graag op een houtje bijten ter wille van de nationale eer. Zo hebben ze immers ook de oorlog gewonnen. En eenmaal gekozen is gekozen, ongeacht de consequenties. Helaas ‘rulet Brittannia de waves niet meer’, die erfenis uit de geschiedenis kan vies gaan tegenvallen.

    Na de Brexit worden de Britten immers van een wereldmacht die ze ooit waren een vragende partij en dat is nooit goed, vooral niet als alle onderhandelingspartijen dat ook drommels goed weten.

    En toch blijft er de nodige onrust in Brussel. Dat een lidstaat de EU verlaat is nog nooit vertoond, het is ‘new territory’. En stel dat het lukt, dan gaan de sluizen helemaal open. Voorlopig zal de EU vooral gaan vechten over wie de rekening betaalt van de 14 miljard die Britten nu niet meer bijdragen. De noordelijke landen willen bezuinigingen, minder geld betekent minder mogelijkheden. De ontvangende zuidelijke landen en ‘Brussel zelf’ zien dan anders, er moet juist meer komen om alle wensen te vervullen. Dat circus zullen de Britten met leedvermaak aanzien. Zijn maken er immers geen deel meer van uit.

    En opeens oreert Brussel dat quota om asielzoekers op te nemen niet meer nodig zijn. De voormalige Oostblokstaten hielden er zich toch al niet aan en vooral daar wordt geklaagd over de open grenzen. De Britten gaan nu zelf over hun grenzen en hoeven zich niet meer te ergeren aan het gekruk van de EU wat betreft het beheersen van de asielstromen en kanslozen meteen terug te sturen (voor zover ze al niet in de illegaliteit verdwijnen).

    En daar komen we op een belangrijk effect van de Brexit. Naarmate de subsidiestroom vanuit Brussel opdroogt wegens gebrek aan middelen is er ook minder ‘drive’ voor de voormalige Oostbloklanden om alle dictaten uit Brussel te slikken. Landen die de euro hebben hebben zich in Hotel California gemanoeuvreerd, landen die die munt niet hebben kunnen te allen tijde weg.

    En dat is toch een geheel nieuw element van de Brexit, EU-lid blijven, netjes afdragen en de oekazen uit Brussel slikken is opeens niet meer zo heel vanzelfsprekend. Als de Britten over een paar jaar nog springlevend zijn kunnen een aantal lidstaten zich achter de oren gaan krabben. Daarmee zou de macht van ‘Brussel’ als alleen zaligmakend zijn gebroken.

    Kortom, morgen is wel degelijk een zeer historische dag waarvan de effecten pas over jaren meetbaar zullen zijn. Feit is dat door de Brexit de macht van de voormalige Oostblokstaten is toegenomen, zij kunnen nu schermen met een rebel en dreigen dat voorbeeld te volgen. Enkele decennia terug waren het nog door de Russen platgeslagen en uitgemolken landen die deelname aan de EU als het hoogste goed zagen, nu al staan ze op hun strepen, zo snel kan het gaan.

    Omgekeerd zal de EU ook begrijpen dat de bordjes zijn verhangen, gesteund door het geklaag van de autochtone bevolking is EU-regeringen duidelijk dat hun nationale identiteit gevaar loopt door de influx van steeds meer buitenlanders. Voor het gemak hangen we daar de onvrede over een steeds stijgende lastendruk maar even bij. Per saldo is ‘Brussel’ geconfronteerd met steeds argwanender burgers en dus een slinkend draagvlak.

    De Britten moeten maar afwachten of het schip strandt of niet, de EU is ook begonnen aan een nieuwe en onzekere fase, waarbij tekenen bij het kruisje geen vast gegeven meer is.

    2 REACTIES

    1. De voormalige Oostbloklanden binnen de EU zullen niet zo snel het voorbeeld volgen van het VK. Helaas! Ze liggen natuurlijk wel dwars op allerlei manieren. Maar ondertussen hebben de landen de subsidie van de EU heel hard nodig. De economie van een land als Hongarije bijvoorbeeld drijft op EU bijdragen en buitenlandse investeringen. Voor mij mag de EU inkrimpen tot Duitsland, Frankrijk en een aantal noordelijke Europese staten. Landen als Griekenland, eruit alstublieft, en zeker ook die corrupte bende: de landen in voormalig Oost-Europa. Zonder toezicht van de EU waren landen als Polen en Hongarije allang uitgegroeid tot een griezelig soort dictaturen. Moeten we ons gewoon niet mee bemoeien.

      • Frankrijk, beste Anton, hoort economisch bij Italië. Pensioengerechtigde leeftijd is daar lager, het begrotingstekort hoger en de staatsschuld even hoog. Hervormen lukt de politiek niet, staatsschulden blijven groeien. Negatieve rentes zijn nodig hun immer groeiende staatsschulden betaalbaar te houden. De munt devalueren kunnen ze immers niet. Daar zijn wij met onze gespaarde vermogens de dupe van. Via rentebeleid zijn we feitelijk een transferunie geworden. Het kost ons ondertussen al 20% van ons pensioengeld. Tja, wat doet men er aan? Niets. Doormodderen en rekken tot het elastiekje breekt en daarmee een gigantische economische crisis veroorzaken vrees ik.
        Anderzijds zou je een transferunie kunnen accepteren maar hoe gaat dat als het Zuiden met vroegpensioen gaat? Kunnen onze NL euro-politici accepteren dat wij convergeren naar Italiaanse/Franse pensioenleeftijden? Want dat zou nu feitelijk nodig zijn. Dat zou ons volk kunnen accepteren maar kunnen onze werkgevers en CDA, VVD, en D66 dat? Of denken zij dat de volkeren van het Noord/Westen deze VUT-regeling hun zuiderburen gunnen en nog meer negatieve ECB-rente zullen accepteren? U heeft gelijk… Er moeten gelijkstemde blokken komen.

    Comments are closed.