Vrouwenpower!

    3
    269

    Leestijd: 3 minuten.

    Vorig week kreeg Angela Merkel in Leipzig haar 17-de eredoctoraat. De bij zo’n plechtigheid gebruikelijke lofrede rede werd gehouden door Christine Lagarde. En daar in het auditorium van een Oostduitse universiteit stonden twee van de machtigste vrouwen van Europa op het podium. De derde ontbrak. Ursula von der Leyen was zich aan in het inwerken in Brussel.

    Er wordt vaak gezegd dat de wereld er met vrouwen aan de macht beter zou voorstaan. Vrouwen zouden de puinhopen die mannelijke leiders hebben aangericht, niet veroorzaakt hebben. Hillary Clinton had het vast nooit zo beroerd gedaan als Donald Trump. We zullen het nooit weten. Hij en niet zij zit in het Witte Huis.

    Of dit feministische optimisme gerechtvaardigd is, zullen we de komende jaren in de praktijk kunnen zien. In elk geval zijn twee van de drie, Merkel en Lagarde, gehaaide powerplayers. Von der Leyen heeft wat dat betreft meer te bewijzen.

    De centrale figuur in dit drietal is en blijft de bondskanselier. Zij mag dan aan het afbouwen zijn, zonder haar loopt in Europa niks. De beide andere dames weten dat uiteraard ook. Zij hebben hun benoeming tot hun posten aan de top direct of indirect te danken aan Merkel. Zonder haar karakteristieke, goedkeurende knikje was Lagarde niet de voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB) en Von der Leyen geen voorzitter van de Europese Commissie.

    Merkel heeft als leider van het belangrijkste land in Europa nog meer troeven in de mouw van haar broekpak. Het belangrijkste orgaan in de EU is de Europese Raad. Daar nemen de regeringsleiders van de lidstaten de echt belangrijke beslissingen. En als belangrijkste en langst zittende leider heeft Merkel nog altijd een doorslaggevende stem. Als haar iets niet bevalt, kan ze dat meestal tegenhouden. De Franse president Emmanuel Macron doet momenteel verwoede pogingen om die machtsbalans naar zijn hand te zetten. En voor de buitenwereld lijkt het er soms op dat de verhoudingen aan het verschuiven zijn. Dat mag van Merkel. Zolang de zaken maar lopen zoals zij wil.

    De andere dames hebben die macht niet. Ze zijn uiteindelijk veredelde ambtenaren. Dat betekent niet dat ze geen grote en soms beslissende invloed hebben. Er valt veel voor te zeggen dat Lagardes voorganger, de Italiaan Mario Draghi, tijdens de grote recessie de euro heeft gered. Hij kon dat ook omdat de voorzitter van de ECB formeel onafhankelijk is. En toch bepaalt de politiek ook de grenzen van zijn manoeuvreerruimte. Hij kan niet zoals wel eens wordt beweerd op eigen houtje het monetaire beleid dicteren.

    Dat geldt in nog veel sterkere mate voor de voorzitter van de Europese Commissie. Zeggen dat de Commissie aan de leiband loopt van de regeringsleiders is misschien overdreven. Zoals ook bij de ECB hangt veel af van het karakter, de professionele kwaliteiten en het politieke talent van de voorzitter. Hij of zij kan voor een deel zijn/haar speelruimte afpalen. Maar ook hier trekken de regeringsleiders de grenzen. Von der Leyens voorganger, Jean-Claude Juncker, werd nooit meer dan een overbetaalde figurant.

    Betekent drie vrouwen op de machtigste Europese posities dat het nu allemaal stukken soepeler zal lopen? Vergeet het maar. En niet alleen omdat de mannen in de meerderheid blijven. Lagarde en Von der Leyen zullen zich willen bewijzen. Ze hebben hun eigen agenda, hun eigen verantwoordelijkheden en hun eigen temperament. En die zullen niet altijd sporen met de plannen van Merkel. Ook vrouwelijke solidariteit stuit in de politiek altijd op grenzen. Belangen geven vrijwel altijd de doorslag. Maakt niet uit of je Marietje heet of Jan.

    Merkel bewaakt de belangen niet alleen van Berlijn maar bijvoorbeeld ook van het gelijkgezinde Den Haag. Als Von der Leyen te snel wil gaan met de hervorming van de EU en te veel haar oren laat hangen naar Macron en het Europese Parlement, zal ze op de rem trappen. En als Lagarde bij een komende recessie à la Draghi de kraan opendraait, zal ze vermoedelijk de tegenkrachten organiseren. De Duitse, en Nederlandse, spaarders zijn, om maar iets te noemen, niet gelukkig met die nul procent op hun tegoeden. En zeker als het om de pegels gaat, blijft het nationale hemd nader dan de Europese rok.

    Het feit dat Merkel, Lagarde en Von der Leyen de top hebben bereikt, hebben ze in de eerste plaats te danken aan hun kwaliteiten en talenten. Dat ze vrouw zijn geeft het vermoedelijk extra cachet. En je mag hopen dat hun voorbeeld andere vrouwen zal inspireren. Maar verwacht niet dat het politieke bedrijf er door zal veranderen. De ‘zachte krachten’ zullen niet opeens gaan overwinnen.

    3 REACTIES

    1. Citaat auteur: “Als Lagarde bij een komende recessie… de (geld)kraan opendraait, zal ze vermoedelijk tegenkrachten organiseren.”
      Toen Draghi daarmee begon waren in Duitsland intellectuelen die daartegen in verzet kwamen. De Duitse grondwet verbiedt expliciet dat andere landen schulden aangaan met Duits belastingsgeld. De staatsobligaties die Draghi opkoopt met zijn gelddrukkerij, de teller staat op 2600 miljard da’s meer dan de Italiaanse staatsschuld (!) – daarvoor staat de Duitse belastingbetaler mede garant. Voor ongeveer 25%. Da’s 650 miljard Duits belastingsgeld.
      Voor Nederland is dat +/- 5% = 130 miljard.
      De ECB print dus vrolijk geld terwijl wij met onze zuur verdiende salarissen daarvoor garant staan. Geld waarmee ze grofweg het financiële systeem manipuleert.
      Gevolg: de hoge Italiaanse rentes gingen omlaag en het Italië van Berlusconi werd even gered in ruil voor hervormingen, die hij vervolgens niet deed… Merkel deed niets en in Duitsland stichtte deze ontevreden intellectuelen een partij met een alternatief plan van een Duitsland buiten de euro.
      Het rechts populistische AfD was geboren.
      Zie hier ‘de politieke tegenkrachten’ die dit ECB beleid schept.

      • Vervolg: Overigens ziet het er naar uit dat Lagarde sowieso – nog voor de recessie – de geldkraan opendraait. Zij wil een nieuwe tijd van ‘diepe’ negatieve rentes creëeren.
        Da’s fijn voor de staatsschulden voor de landen in de eurozone die afgelost gaan worden door zij die obligaties kopen. Maar die rekening wordt evenwel doorberekend aan de burgers…
        Huizen zullen (onbetaalbaar) duurder worden, huren gaan dientengevolge (wellicht schrikbarend) omhoog. Banken zien hun verdienmodel krimpen en pensioenfondsen zullen zwaar gaan moeten korten. Spaarders zien hun geld ‘verdampen’.
        Voorwaar: Lagarde zal als powervrouw geschiedenis maken…
        Topman Christian Sewing van de Deutsche Bank verwoord het zo: “De negatieve rente zal het financiële stelsel ruïneren.” Hij voegde daaraan toe geen econoom meer te kennen die denkt dat verdere renteverlaging de economie nog stimuleert. Dat zijn de woorden van een Duitse financiële intellectueel die in tegenstelling tot Lagarde geen oud-politicus is maar een echte topbankier!
        https://fd.nl/ondernemen/1314950/hoe-effectief-zijn-de-ingrepen-van-de-ecb

    2. “Het feit dat Merkel, Lagarde en Von der Leyen de top hebben bereikt, hebben ze in de eerste plaats te danken aan hun kwaliteiten en talenten.”

      Dit geldt niet voor Von der Leyen, die de functie puur gekregen heeft uit handje-klap tussen de regeringsleiders en mogelijk in mindere mate omdat ze vrouw is. Duidelijk niet om haar (tot nu toe afwezige) leiderskwaliteiten. Maar ze kan groeien…

    Comments are closed.