We vertrouwen elkaar en de politici niet meer

    0
    115

    Leestijd: 2 minuten.

    In De Wereld Draait Door had Matthijs van Nieuwkerk D66-coryfee Jan Terlouw te gast. Inmiddels 85 jaar geworden en als oorlogskind een interessante tijdsspanne overziende en nog uiterst scherp van geest.

    Na de oorlog lag Europa in puin, de boel moest worden opgebouwd en de bevolking groeide. Ideale omstandigheden voor economische  groei en die was er dan ook. De bomen groeiden tot de hemel en dat zouden ze ook blijven doen, daaraan twijfelde niemand. Technologische vernieuwingen bleven elkaar opvolgen met als kers op de taart internet, een uitvinding die de wereld even veel heeft veranderd als de uitvinding van het wiel.

    Maar datzelfde internet maakte ook dat de grenzen wegvielen, met een muisklik ben je van Afrika in Europa of de VS of Japan of omgekeerd. Dat proces vond tegelijk plaats met de opkomst van de nieuwe economieën in Azië en Latijns-Amerika en de globalisering was geboren. Werk ging daarheen waar de voorwaarden het gunstigst waren, alles ging een versnelling hoger en alleen de korte termijn-winst telt.

    Terlouw schetste zijn jonge jaren in Utrecht, waar jonge gezinnen een touwtje uit de brievenbus hadden hangen. Iedereen kon  bij elkaar binnenwandelen en dat kon ook, want je vertrouwde elkaar. Politici werden geacht voor het algemeen nut van de gemeenschap te werken en die werden dus ook vertrouwd.

    Terlouw maakt een sprong naar het heden en stelt dat veel problemen van nu hun wortels hebben in het feit dat we elkaar niet meer vertrouwen en politici ook niet meer. Het is een zinnetje, maar hij slaat de spijker wel op de kop, al zijn er zoveel oorzaken aan te wijzen dat een terugkeer naar de status quo van toen ondenkbaar is. Immers, er zijn meer meelifters op de Europese welvaartstrein gekomen, een welvaart die ook nog eens achterhaald dreigt te worden door andere continenten met een jongere bevolkingsopbouw.

    Op het toppunt van geloof in eigen succes is Europa aan de euro begonnen zonder goed over de consequenties na te denken. Griekenland was nog op te vangen, als Italië gaat glijden wordt het een ander verhaal. En na internet hebben we nog niet echt de grote nieuwe verdiener in beeld, de centrale bank weet het ook niet meer en houdt de rente maar op nul met alle neveneffecten van dien. Van de omelet terug naar het ei kan helemaal niet.

    In de VS kiest Trump voor de korte termijn, de schoorstenen moeten weer gaan roken, ongeacht de milieuconsequenties. Terlouw van uit zijn achtergrond waarschuwt tegen deze kortzichtigheid, het klimaat is uiteindelijk veel belangrijker en schade is onomkeerbaar.

    Met dat gebrek aan vertrouwen raakt Terlouw ook de goede snaar. Immers, met het verdwijnen van bestaanszekerheden, de globalisering en het uitkleden van de vakbondsmacht wordt het al snel ieder voor zich, een belangrijke reden waarom partijen als de PvdA verliezen en partijen en partijtjes die beloven alles te herstellen winnen. Maar ook die kunnen van een dubbeltje geen kwartje maken, al zijn ze zelf met het Kamersalaris een stuk in de goede richting. Geen wonder dat ook het vertrouwen in politici daalt.

    Terlouw wenst de jongeren achter hem een even goed  leven als hij heeft gehad. Een nobele wens, maar die zal niet makkelijk in te willigen zijn. De omstandigheden zoals die vanaf het einde van de oorlog tot eind vorige eeuw golden komen niet meer terug.

    Bekijk hier het volledige overzicht van alle peilingen

    Volg Frontbencher op twitter

    Like Frontbencher op Facebook