Wonen in de stad?

    2
    241

    Leestijd: 5 minuten.

    Amsterdam  wil concurreren met echt grote steden. Dat lukt niet erg. De oorzaak: het enorme gat tussen ambitie en realiteit. Op een of andere manier wil Nederland met de grote landen meedoen. Alleen, Nederland ís niet groot. Als onze stem in de EU voor een keer interessant is, wordt er wel aan Nederland gedacht, maar verder? Degenen waarop de politiek zich altijd richtte, hebben niet zo veel met ons. De Engelsen zien ons niet zitten en de Amerikanen zien ons niet staan.En dan onze “hoofdstad”. Het buitenland weet best dat Amsterdam geen echte hoofdstad is. De regering zit in Den Haag, de koning woont in Wassenaar. Toch moet deze kleine stad met alle geweld concurreren met Londen en Parijs. Is er nou niemand in Den Haag / Amsterdam die ziet hoe onsterfelijk belachelijk wij ons daarmee maken? Waarom hebben de Scandinavische landen, hoewel kleiner, zoveel meer invloed dan Nederland? Vanwege het goede bestuur. Omdat ze een eenheid vormen en zich richten op haalbare doelen. Omdat ze geen absurde ambities koesteren, kort gezegd: vanuit gezond verstand regeren. En intensief samenwerken. In dit leven moet je je plaats weten. Nederland zou vele malen meer invloed kunnen hebben als we de Benelux actief gingen stimuleren en gebruiken. Maar dat is Den Haag te min. Nederland is toch zeker een -middel- groot land, zeggen ze dan. Dat er voor Washington geen verschil is tussen Den Haag en Luxemburg, dringt maar niet door.

    Zoals altijd draagt het eindje de last. Het ruimtelijk beleid op nationaal niveau luidt al jaren als volgt: Altijd Alles Alleen Randstad. Want daarmee gaan we de wereld beconcurreren. Net zo’n idee als dat van de gasrotonde, weet u nog? En wereldmarktleider windmolens. Logischerwijze kraakt het beleid inmiddels aan alle kanten. Doordat al het geld al jaren altijd alleen naar de vier kleinste grote steden in de wereld gaat, trekken jonge mensen daar naar toe. Die hebben nog niet veel geld, dus wonen ze als Friends met meerdere stellen in een huis. Bijvoorbeeld bij Wybren van Haga. Dat is duur en als je kinderen krijgt niet leuk meer, dus wie kan gaat weg. Gevolg: de demografie van de stad slaat uit het lood. Daar kwam nog de import van ontelbare Afrikanen en Aziaten bij. Een groot deel van hen spreekt de taal niet, wil niet integreren, hangt een ondemocratisch geloof aan en neemt voor het merendeel niet aan de samenleving deel. Zo worden deze vier steden langzaam maar zeker tot een soort Europese Derde Wereldsteden. Een rijke bovenlaag in het centrum, die zijn eigen leven leidt. Daar omheen een zeer mobiel en jong deel van de bevolking en de rest in de wijken er om heen. Deze zien er nu nog behoorlijk uit door de uitgedeelde aardgasmiljarden. Maar het gas raakt op.

    Daar komt nog bij dat de steden maar matig bestuurd worden. Ieder jaar zijn er honderden miljoenen zoek. De aanleg van infrastructuur kent enorme vertragingen en ongelooflijke kostenoverschrijdingen van soms wel 300%! Niemand is in control. Geen wonder dat de mensen van St. Eustatius protesteren. Want wat is het verschil met Amsterdam? Dat gaat toch ook niet goed? Een schrijnend voorbeeld: Tijdens de crisis hield de hoofdstad op met bouwen. Als je consequent bent en gelooft in je eigen planning, ga je door met investeren zoals gedacht. Dan ben je klaar als de crisis over is. Dan bouw je, misschien wat rustig aan, maar je bouwt door. Nee, zei de wethouder. We mogen geen onrendabele investeringen doen. -Het was, geloof ik, voor het eerst sinds 1431 dat deze zin in het stadhuis werd uitgesproken.- Dus is de hele boel gestopt.

    Dat kan ook anders. Een voorbeeld voor geslaagd economisch beleid vormt de provincie Brabant. Bedacht op het Provinciehuis, briljant uitgevoerd door de steden. Het Rijk heeft niet geholpen, hooguit dwarsgelegen. En dan de bouw. Het bestuur van Nijmegen bijvoorbeeld, had een meerjarenplan voor bouw in de Waalsprong, en bouwde tijdens de crisis conform de eigen planning door. Compliment. Wie goed plant, kan het risico overzien en goed besluiten. Als je zo maar wat doet, word je, begrijpelijk. bang voor je eigen plannen. Dat gebeurde niet alleen in Amsterdam. Rotterdam heeft Rotterdam-Zuid. Een tranendal. Dat is een plek waar nimmer productieve werkgelegenheid zal ontstaan. De miljarden die hier verspild worden, zijn letterlijk in het water gegooid. Maar de politieke angst voor Leefbaar is groot. Zodoende zit het “bestuur” van de heer Pastors bijna wekelijks in Den Haag. Niet bij de provincie, maar op de ministeries, die meedoen in gemeentelijk beleid.Een groot land?

    Veel mensen klagen over de beschikbaarheid van huizen en de belachelijke prijzen daarvan in de randstad, met name Amsterdam. Die problemen zijn homemade. Visieloos, hersenloos leuke ideetjes najagen. Op zijn Mark Ruttes, als ik het zo mag zeggen. De infrastructuur van Amsterdam alleen, kost inmiddels bijna net zoveel als die van Parijs. Maar de A-10 is nog altijd niet goed genoeg en het Centraal Station wordt nu al voor de derde of vierde, hoeveel is het? keer verbouwd. Wanneer is het ooit af? Wanneer blijft er ook iets over voor de rest van Nederland?

    De belangrijkste vraag is natuurlijk: heeft dit eigenlijk succes? Neem nou het toerisme.
    Mikken op het hoogste segment van de markt, en tegelijkertijd grossieren in bierfietsen en Uber. Was daar over nagedacht? Voorlopig is het resultaat schadelijk voor de stad. Dan de woningbouw. Er is ruimtegebrek. Dat was voorzienbaar, maar ja. Inmiddels heeft de hoofdstad nieuwe plannen. Ze gaan bij de haven woningen bouwen. Het gevolg is duidelijk. Gegeven de milieuzones worden daarmee de aanwezige bedrijfsactiviteiten ernstig ingeperkt of zelfs onmogelijk. Gaat de haven dan dicht? Waarom bouwen we dan voor een fortuin nieuwe zeesluizen? Maar ja, wie meer mensen en activiteiten in een stad wil proppen dan er in kunnen, die krijgt dit. En wie er over nadenkt, moet toegeven dat het, zo gezien, het op onze Caribische eilanden nog relatief goed gaat.

    Visieloos, hersenloos achter een Europese instelling aanjagen, en dan niet klaar zijn als die komt. We herkennen Wouter Bos weer helemaal. God mag weten wat het al gekost heeft en wat dit verder nog gaat kosten. Veel, denk ik. Gelukkig worden we daarover in dit land niet geïnformeerd. Maar zoveel is zeker. Dat verdienen we never-nooit terug. En nu het aardgasgeld er niet meer is, moet er nog meer uit de rest van Nederland komen. Inmiddels zijn ze gestart met het bij voorrang zoeken van 900 woningen voor de meekomende expats. Als dat goed gaat, gaat er meer goed. En dan zwijg ik nog over het te bouwen kantoor. Wanneer wordt dat opgeleverd? Een ding leert de ervaring: dat wordt te laat en te duur.

    Zo wordt de rekening van al deze moemakerij straks weer betaald door de schatrijke mensen in Heerlen, Vriezenveen en Jipsingboertange. Want die hebben, zoals bekend, niks nodig. Daar kan dus nog wel wat af.

    2 REACTIES

    1. Het grootste probleem in de crisis was niet zozeer de bouwstop, hoewel inderdaad dom natuurlijk, nu zitten ze zelfs met een tekort aan bouwvakkers, die zijn immers bij bosjes toen ontslagen….
      Maar juist het aanboren van de toenmalige regering – en deze houdt dat in stand – van ‘huisjesmelkerij’ in ‘t groot om over de investeringsrug van de woningbouwverenigingen belasting te gaan heffen onder het mom van scheefwonen. Een belasting die niet ten goede komt aan het oplossen van de woningnood maar haar juist verergert. Over kortzichtigheid op het gebied van woningbouw gesproken… Dat de PvdA daar in mee is gegaan is mij nog steeds een raadsel…
      En nog steeds vloeien die gelden, jaarlijks 1.7 miljard geloof ik, naar de staatskas.
      Daarvan zou je huizen kunnen bouwen…
      En ja die ongebreidelde immigratie. Een surplus van 100.000 per jaar op een krimpende ‘autochtone’ bevolking. Jaren zelfs – vluchtelingen – met voorrang op de bevolking in de wijken gepropt. Derde wereldlanden, zegt de auteur, tja daar gaan bepaalde delen van de steden inderdaad op lijken…
      Maar wat doe je er aan, ‘t beleid, rechts of links, ‘t maakt niet uit.
      En buiten de randstad heeft men het nakijken.
      Inderdaad, ongehoord, maar waar.
      De auteur heeft een goed punt.
      En weet je, de drukte – die Randstad – ligt ‘drukkend’ op het diepste punt achter de dijken. Op zachte (dalende) grond. Ondertussen smelt wereldwijd het ijs… Ik wil niet doemdenken – ben al redelijk oud en hoop persoonlijk dat de zondvloed na mijn tijd zal komen – maar misschien is het straks toch verstandig om in het hogergelegen Brabant of de Limburg te gaan wonen. Misschien dat dan pas – in die tijd – investeringsbeleid van de regering los zal komen.
      Erg laat, dat wel…

    Comments are closed.